من که گفتم این بهار افسردنی است

من که گفتم این پرستو مردنی است

من که گفتم ای دل بی بند و بار

عشق یعنی رنج ، یعنی انتظار

آه عجب کاری به دستم داد دل

هم شکست و هم شکستم داد دل . . .   

ناامیدی نخستین گامی است که بشر به سوی گور بر می دارد.                                                                                   نا پلئون

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
                          یک نفر در آب دارد میسپارد جان.
                     یک نفر دارد که دست و پای دائم میزند
                روی این دریای تند و تیره و سنگین که میدانید.
        آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
                       آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
                            که گرفتستید دست ناتوانی را
                           تا توانایی بهتر را پدید آرید،
                                   آن زمان که تنگ میبندید
                                    بر کمرهاتان کمربند،
                             در چه هنگامی بگویم من؟
                 یک نفر در آب دارد میکند بیهوده جان قربان!
                  آن آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
                          نان به سفره ،جامه تان بر تن؛
                        یک نفر در آب میخواند شما را .
                     موج سنگین را به دست خسته میکوبد
                    باز میدارد دهان با چشم از وحشت دریده
                           سایه هاتان را ز راه دور دیده
           آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
                            می کند زین آبها بیرون
                                  گاه سر،گه پا .
                                     آی آدمها!
                      او ز راه دور این کهنه جهان را باز میپاید
                              میزند فریاد و امید کمک دارد
              آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!
                     موج میکوبد به روی ساحل خاموش
        پخش میگردد چنان مستی به جای افتاده،بس مدهوش
               میرود نعره زنان،وین بانگ باز از دور می آید:
                                     _"آی آدمها" .....
                            و صدای باد هر دم دلگزاتر
                          در صدای باد بانگ او رهاتر
   از میان آبهای دور و نزدیک
  باز در گوش این نداها
     "آی آدمها".......

تسلیت قلب صبورم دیگه اون دوست نداره

سهم اون یه عشق تازه

سهم تو طناب داره.

درجوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد درقفس ماندم ولی صیادآزادم نکرد آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد آرزوی مرگ کردم؛مرگ هم یادم نکرد .

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا
کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا
ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد
بازان سلیمان شد تا باد چنین بادا
یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی
هم خانه ی یاران شد تا باد چنین بادا
زان خشم دروغینش زان شیوه ی شیرینش
عالم شکرستان شد تا باد چنین بادا
شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد
خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا
عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد
عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا
عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد
عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا