هرگز نگو كه دوست داري اگر حقيقتا بدان اهميت نمي دهي.... درباره

احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد .... هرگز دستي را نگير وقتي

 قصد شكستن قلبش را داري... هرگز نگو براي هميشه وقتي مي

داني كه جدا مي شوي... هرگز به چشماني نگاه نكن وقتي قصد دروغ

گفتن داري.... هرگز سلامي نده وقتي مي داني كه خداحافظي در

پيش است .... به كسي نگو كه تنها اوست وقتي در فكرت به ديگري

فكر مي كني.... قلبي را قفل نكن وقتي كليدش را نداري

نه از دشتم نه از شهرم

اگر باشم از اين دشتها

يکي را در ميان اين عبادتگاه  

نمي بينم

خودم را در سروش عهدوپيمان ها 

نمي شناسم

کبوتر خسته منم 

نه از خاکم نه از بادم  

اگر باشم از اين خاکها

در اين روز ها 

همين باد طوفان انگيز  

دوباره گل زرد و ارغواني را 

نميشناسم  

نه از آسمان نه از زمين  

اگر نگاه کنم دور است

اگر روحم رود روزي

اگر عصيان شوي اين بار  

به روي اين زمين نابينا 

نميخوابم  

نه از دريا نه از عقبا

دو لعل ياقوت و مرجان  

به پاس اين شرارتها  

نه از قهرم نه شهرم  

نميدانم کجائي ام  

نه از کنج همين زندان  

نه از آبر زمستانم  

نميدانم کجائي ام  

من ان کبک دورنگي ام  

اگر گوئي کجائي ام  

نميدانم کجائي ام

سازنده‌ترين کلمه((گذشت)) است...آن را تمرين کن.

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگیر اگر

نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

اگه...

   خواب رویای فراموشی هاست   خواب را در یابم،

   که در آن دولت خاموشی هاست

   من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم

   و ندایی که به من میگوید:گرچه شب تاریک است

  دل قوی دار   ...  سحر نزدیک است....

   در میان من و تو فاصله هاست

   گاه می اندیشم،  می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

   تو توانایی بخشش داری   دستهای تو توانایی آن را دارد

   که مرا زندگانی بخشد.

   چشم های تو به من آرامش می بخشد   و تو چون مصرعی زیبا،

   سطر برجسته ای از زندگی من هستی

   دفتر عمر مرا با وجود تو شکوهی دیگر ،رونقی دیگر است.

   می توانی تو به من زندگانی بخشی یا بگیری از من آنچه را می بخشی...

قصه ی جدایی ما آدما قصه ی دوری ماست از خودمون

مرگ زاده مي شود با تولد / اين دو همزاد، همپا و

هم نفس همواره با هم اند / از تولد تا مرگ باريکه

ايست / با فاصله اي کمتر از يک آه / واژه اي زيبا با

5 حرف ناگفته :  ز   ن   د   گ   ي    پر ميکند اين

فاصله را.

دلم برات تنگ شده جونی

دورى...

از بازی هفت سنگ بدم میاد... 

آدمک آخر دنياست بخند...... آدمک مرگ همين جاست بخند........ آن خدايي که بزرگش خواندي..... بخدا مثل تو تنهاست بخند........ دست خطي که تو را عاشق کرد........... شوخي کاغذي ماست بخند..... فکر کن درد تو ارزشمند است..... فکر کن گريه چه زيباست بخند...... صبح فردا به شبت نيست که نيست.........تازه انگار که فرداست بخند.... راستي آنچه به يادت داديم...... پر زدن نيست که در جاست بخند.... آدمک نغمه آغاز نخوان...... بخدا آخر دنياست بخند

بوسه اسم است...چون عمومي است بوسه فعل است...چون هم لازم است هم متعدي بوسه حرف تعجب است...چون اگر ناگهاني باشد طرف مقابل را مات و مهبوت ميکند بوسه ضمير است...چون از قيد انسان خارج نيست بوسه حرف ربط است...چون 2 نفر را به هم متصل ميکند.

خدایا آنکه در تنها ترین تنهاییم تنهای تنهای تنهایم گذاشت

                                         در تنها ترین تنهاییش تنهای تنهایش نذار

مگه جرم دل چیه که مدام عقل ازش بازجویی می کنه برای دلیل تپش مضاعفش....

گفته بودی، از غرورم، از سکوتم، خسته ای
من شکستم هر دو را
گفته بودم،از سکوتت،از غرورت خسته ام
به خاموشی مغرورانه ات
شکستی تو مرا
با تو گفتم
از همه تنهایی ام، خستگی ام
با تو گفتم تا بدانی
با همه ناجیگری، بی ناجی ام
تو، سکوتت خنجریست
بر قلب من
و حضورت، مرهمی
بر زخم من
پس، باش
تا همیشه با من باش
حتی اگر خاموشی...

زندگی چون قفسی است

پر از تنهایی

و چه خوب است

لحظه غفلت آن زندانبان

بعد از آن هم پرواز

پروازی به سوی بی کران

ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،
همه چیز را فراموش می کردم.

کاش کودک بودم تا شبها قبل از اینکه بفهمم چه کسی برایم لالایی گفته،  
عمیق ترین خواب دنیا را داشتم.وصبح ها با خمیازه وعشوه ای کودکانه،
بعد از همه از خواب برمی خواستم.

ای کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند گریه می کردم
و داد می زدم تا همه درد مرا بفهمند.

ای کاش کودک بودم ، تا عروسکهایم را در اختیار می گرفتم و
هر گونه  که دوست دارم با آنها بازی می کردم و هیچ وقت عروسک هیچ کس نمی شدم.

ای کاش کودک بودم ،تا بزرگ ترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود.

ای کاش کودک بودم ، تا از ته دل می خندیدم،
نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم. 

ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،
همه چیز را فراموش می کردم.

ای کاش کودک بودم ، تا سرنوشت مرا به بازی نمی گرفت و شکست را درک نمی کردم.

ای کاش کودک بودم ، تا وسوسه کاری به من نداشت و احساس مرا اسیر خود نمی کرد.

 ای کاش کودک بودم ، تا شاید معصومیت چشمانم در تو اثر می کرد.

ای کاش کودک بودم ، تا هیچ گاه تو را نمیخواستم و دلم برایت تنگ نمی شد.

چه زود بزرگ شدم !    
سالها می گذرد ولی من هنوز کودکم...