با وجود این همه هیاهو و فریاد، تو نیز بغض و سکوتت را بشکن ای همزاد همیشه!

 وگرنه می شکنی و صدای شکستنت را هیچ کس نمی شنود حتی آنانکه مثلاً دوستت دارند؛

شکستن، سهم تو نیست؛

 تو از آن آینده ای، فردا بی صبرانه انتظار تو را می کشد!

یه شب زیر نور نقره ای ماه تو رو از خدا آرزو کردم…

 واسه دیدنت حتی یه لحظه ی کوتاه

 دل و جونمو نذر نگات کردم . خندیدی و رفتی ….

 گفتی کوچیکی واسه دوست داشتن من …

 خودتو جای کسایی گذاشتی که با وجود تو برام

 زیاد عزیز نبودن . من کنار تو اشباع بودم از عشق و جنون …. از دل سپردگی …

اما انگار تو سرسپرده می خواستی ….

 عشق من به تو چقدر خالص بود و بی دغدغه ….

 روزایی که بدون اندیشه ی ترک شدن فقط به تو چشم دوخته بودم…

 بدون اینکه حتی فکر اینکه یه روز تنهام بذاری

 خیال آسوده ی منو مشوش کنه…

می دونی اوایل فکر می کردم این احساس لطیف مث نسیم زود گذره …

 یا شاید یه احترام ساده ست که به پاس همه ی چیزایی که ازت یاد گرفتم باید پایبندش باشم .

اما خیلی زود فهمیدم که آدما دلشون واسه کسانی که فقط یه احترام ساده بهش دارن تنگ نمیشه …